: : Mushroom Dollhouse : :

แหะๆ ขอบคุณสำหรับคอมเม้นในเอนทรี่ีที่แล้วนะคะ
จริงๆแอบตอบไว้นิดนึง เรื่องจักรโพ้งว่า
มันไม่ใช่ "เข็มหัก" ค่ะ แต่เป็นที่ร้อยด้ายด้านใน
ถ้าเข็มหัก ซื้อมาเปลี่ยนก้จบแล้ว
แต่อันนี้ต้องสั่งอะไหล่พิเศษมาแล้ว ขันนอตเอาอันเก่าออก
แล้วสกรูว์เอาอันใหม่ใส่ลงไปค่ะ ฮือ อีกนานกว่าเค้าจะส่ง
เลยยังไม่ค่อยได้โพ้งอะไรมาก (ถึงแม้ซ้าคจะโพ้งมั่วๆซั่วๆ ฮาๆๆ)

ตอนนี้ยังคิดชื่อร้านไม่ออกเลย...

ทำมาอีกสองชุดค่ะ (จริงๆตั้งแต่วันอังคารแล้ว) ตอนแรกจะลองทำลงวายเจดูค่ะ

แต่ไปๆมาๆคิดว่าด้านในงานมันไม่ค่อยเรียบร้อย เลยไม่เป็นไร ยกให้ลูกอาเฮียอีกซักเซ็ทละกัน ก๊ากๆๆ

(เด็กบ้านนี้น่าสงสารสุด พ่อดุ ไม่ซื้อเสื้อผ้าให้ใส่ ฮาๆๆ)

ฮาๆ จริงๆยังไม่ได้เย็บกระดุมให้ชุดอาละดินของยุกกี้ (ที่ขยองหยอยใส่) 

จริงๆแล้วพอรู้ว่า ไม่เอาลงวายเจละดีกว่า เลยแอบลดความเนี้ยบของเสื้อลง

ช่วงนี้กำลังฮึดๆ ต้องทำอีก แต่จักรที่นี่ีกินผ้า กับด้ายเด้งมากๆ ฮือ อะไหล่ของจักรโพ้งก้ยังไม่ส่งมา เฮ้อๆๆๆ

สวัสดีค่ะ.

คราวนี้มาพร้อมกับแรงฮึด

ด้วยความที่คุณพ่อของน้องยุกกี้และน้องฮิเมะ

มาทำท่าบ่นทางอ้อมว่าลูกชายใส่แต่กระโปรงเพราะไม่มีชุดใส่

จึงเกิดความสงสาร เย็บชุดคอมโบให้ซะเลย

ไหนๆก้ไหนๆเลยคิดว่าอยากจะฝึกมืออีกซักนิด

แล้วอาจจะทำชุดขาย ฮาๆๆ แต่ถ้าให้ทำจำนวนเยอะๆขายนี่คงตายแน่ๆ

จริงๆไม่อยากขาย เพราะกลัวจะขายแพงไป แต่ถ้าขายถูกๆก้ไม่คุ้ม

ฉะนั้ันตอนนี้ก้พยามทำฝึกมือกับยุกกี้ฮิเมะไปเรื่อยๆ ให้ฝีมือดูดีขึ้นกว่านี้อีกเยอะๆ

แล้วค่อยว่ากันดีกว่า 

Atelier Xakarias.

ภูมิใจเสนอ (แหม พูดซะเริ่ดเลย ฮาๆ)

จริงๆมีคนถามว่า อ่าว ทำไมไม่ทำให้ลูกใส่เอง

ซ้าคอยากทำนะคะ แต่ถ้าทำก็ต้องทำให้ทุกคนใส่ แล้วอีกอย่าง

ถ้าทำใส่เอง มันจะไม่ตั้งใจทำให้เท่ากับทำให้คนอื่น

ชอบคิดว่า ตัวเองทำให้ตัวเองเมื่อไหร่ก้ได้ ช่างมันเถอะ

แต่ถ้าทำให้คนอื่นต้องเอาเนี้ยบที่สุดเท่าที่จะทำได้

(ถึงมันจะไม่เนี้ยบมากแต่ก็พยายามนะเออ ฮาๆ)

ชื่อร้านยังคิดไม่ออก เอา อาเทเลีย ซาคาเรียส ไปก่อนละกัน (สิ้นคิดมาก)

ผ้ากับลูกไม้ที่ซื้อมา ซ้าคชอบมากๆค่ะ จริงๆแล้วซื้อจากบนอินเตอร์เนตทั้งหมดเลย

ผ้าจะแพงนิดนึง แต่ใช้ไม่เยอะ เลยไม่แย่มาก ส่วนลูกไม้ ซื้อบนอีเบย์ค่ะ ถูกมาก

เค้ามาเป็นแพ็คๆ แพ็คละเจ็ดลาย คละๆสี (แต่จะโทนๆเดียวกันล่ะ) ลายละสามเมตร

สองปอนด์ (ร้อยกว่าบาท) ถูกมากๆๆๆ แล้วสีที่เค้าย้อมมาให้แล้วก้สวยมากๆด้วย

ถึงบางอันจะออกแนวอุแปร๋นแอ๋นแอ๋น แต่ส่วนใหญ่ก็ยังสวยอยู่ดี

ปัจฉิมลิขิต

จริงๆแล้วเย็บๆไป จักรโพ้งที่ใช้อยู่ดันพังซะงั้น คือเข็มที่อยู่ด้านในตัวเครื่องมันพัง มันหัก แล้วมันดันไม่ใช่ทีๆ่ีเค้าจะหักกันบ่อยๆซะด้วย เลยไม่รู้จะซ่อมยังไง ฮือๆๆ
ช่วงนี้ฮึดมากๆค่ะ ฮาๆๆๆ อยากทำชุดเด็กอีกจังๆๆๆ

สวัสดีค่ะทุกคน

ช่วงนี้ไม่ค่อยได้อัพบล้อคเลยแฮะ ว่าแต่ เอนทรี่นี้ไม่เกี่ยวกับเด็กๆหรอกค่ะ จริงๆแล้วแค่อยากอัพอะไรเรื่อยเปื่อยๆ 

เมื่อ วานไปเดินซื้อของมา เลยซื้อกา กับแก้วชามาเพราะรุ้สึกว่าอยากดื่มชา แต่ไม่ชอบใส่แก้วชาที่มันเรียบๆ มันดูไม่สุนทรีย์เวลาาดื่ม ก๊ากๆๆ น่ารักดีค่ะ ลายจุดสีชมพูกับดอกไม้ด้วย แล้วก็ถูกด้วย ไม่แพงเลย เพราะที่นี่มีแต่มนุษย์ดื่มชา เลยมีแก้วชาขายอยู่ทุกที่เลยค่ะ ทั้งถูกทั้งแพง มีให้เลือกสรรค์ (เมื่อวานไปเดินห้างมาก้เจอเค้าเริ่มขายของคริสมาสแล้วล่ะค่ะ ชอบจังเลย คริสมาส เป็นเทศกาลที่ทุกคนดูมีความสุขมากเลย ฮาๆ แต่คริสมาสทีไรซ้าคกลับบ้านทุกทีไม่เคยอยู่ดูคริสมาสที่นี่เลย)

จริงๆแล้วชายามบ่าย ทานกับครีมสคอนนี่จะนิยมมาก แต่จริงๆแล้วซ้าคก้ทานกับคุกกี้ช้อกโก้ชิพธรรมดาเนี่ยแหล่ะค่ะ สคอนบางทีก็เป็นค่านิยมที่ทำให้ชายามบ่ายดูหรูขึ้นแค่นั้นเองล่ะมั้งคะ ฮ่าๆ แต่ซ้าคชอบอะไรง่ายๆนะคะ

จริงๆ แล้วซ้าคก็ชอบทานสคอนค่ะ แต่ไม่ถึงกับคลั่งไคล้อะไรเป็นพิเศษ ว่าจะต้องชายามบ่ายกับสคอนอร่อยๆ หรือของกินน่ารักดูอิ๊อ๊าง สำหรับซ้าคแล้ว ชายามบ่าย แค่ชาร้อนๆ กับคุกกี้ในซุปเป้อ วางไว้บนโต๊ะทำงานเวลาเล่นคอมหรือทำงาน กับเปิดเพลงเพราะๆยุค '30 แค่นี้ก็มีความสุขแล้วค่ะ ชายามบ่ายของทุกๆวัน แค่ทำให้เรามีความสุขก็พอแล้ว ฮิๆ แต่ไม่ได้ลืมมองหน้าเด็กๆเวลาดื่มชานะคะ (แต่เอามาเล่นแถวๆนี้ก้กลัวชาจะหกใส่อีก เรายิ่งซุ่มซ่ามอยู่)

 ชา ที่ชอบดื่มเป็นพิเศษก็คงเป็นชา เอิลล์เกรย (Earl's Grey Tea) ค่ะ จริงๆที่ลองชิม เพราะชื่อมันดูหรูดี ไหนรสชาติจะเป็นยังไง อยากรู้ซะจริง หอมดีค่ะ บางคนก็เฉยๆ แต่ซ้าคจะชอบมาก (ไม่ใช่เพราะชื่อหรูนะคะ ก๊ากๆๆๆ) กับพวกชาผลไม้ค่ะ ถุงชานี่ อย่าได้ถาม ซ้าครีไซเคิ้ลเติมน้ำไปสองสามรอบ ฮาๆๆ ไม่เปลือง (แต่ชามันจะจืดจางลงอ่ะ) แล้วนิสัยเสียอีกอย่างคือชอบเอาคุกกี้ไปจิ้มกับชา เอิ่ม จริงๆแล้วเคยมีคุณป้าคนนึงเค้าบอกว่า มันถือว่าดูไม่ดี แต่ซ้าคก้เห็นใครๆก้ทำ ฮาๆ

จริงๆ ซ้าคเป็นคนชอบเพลงยุคเก่าๆ 1930-40 มากๆค่ะ ถึงแม้จะจำชื่อนักดนตรีได้ไม่เยอะ แต่ซ้าคชอบซื้อมาเก็บๆไว้ฟัง สบายใจ ฟังแล้วรู้สึกเหมือนย้อนยุคไปอยู่ในสมัยนั้นเลย ฟังไปเล่นคอมไปนี่ อารมณ์ประมาณว่าคุณนักเขียนข่าวใส่เสื้อเชิ้ตกับผูกเนคไทสีน้ำตาล มีโคทแขวนไว้บนที่แขวนโค้ทไม้สีเข้มๆ กับหมวกเข้าชุดกำลังคาบไปป์แล้วพิมพ์ดีดก๊อกแก๊กๆอยู่เลย อ่าาาาา แถมอพ้าทเม้นที่ซ้าคเช่ายังเป็นแนวๆโบราณๆด้วย โอ้ว ช่างได้บรรยากาศจริงจัง

พูด ถึงเรื่องน้ำชายามบ่ายแล้ว ก็นึกถึงคุณน้ำชายามบ่ายค่ะ ชอบเข้ามาอ่านบล้อคซ้าคบ่อยๆ ขอบคุณนะคะ ดีใจจัง แหะๆๆ ซ้าคจะปลื้มเสมอเวลามีคนมาบอกว่าชอบอ่านบล้อคซ้าค ทั้งๆที่บางทีตัวเองก็คิดว่ามันออกจะธรรมดา แต่เขียนด้วยใจนะฮ้า ฮ่าๆๆ

จริงๆ แล้วก็นึกขึ้นได้อีกเรื่องนะคะ บางคนชอบมาสิงสู่บล้อคซ้าคอย่างแอบๆ แต่ไม่เผยตัว นั่นแหน่ะ เราแอบรู้นะคะ ก๊ากๆ ไม่รู้ทำไมไม่ค่อยเผยตัวกันเลย หรือว่ากลัวหมูหยองไปกระโดดเกาะทำหน้าอ้อนขอขนมนะ ฮึ่ม ลูกเราทำไมตะกละงี้ ต้องตีก้น ไปทำคนอ่านกลัวได้ไง

โซระทำไรผิดฮะ

ก๊ากๆๆๆ โถ่ๆๆ

มีสองสามคนเหมือนกันที่แอบมาคุยกันหลังไมค์ ยังไงก็ขอบคุณมากๆเลยนะคะที่ติดตามบล้อคซ้าค ซาบซึ้งจริงจัง โฮๆ ถ้ายังไงมีใครอีกไม่กล้าเขียนคอมเม้น แต่อยากคุยเล่นซ้าคยินดีนะคะ ฮาๆ สนุกดีค่ะ ขอบคุณมากๆอีกครั้งนะคะ

ปัจฉิมลิขิต

ตอนนี้กำลังตามล่าหาหมูแผ่นค่ะ ฮาๆๆๆ น้องสาวฝาแฝดหมูหยอง เฮ้อๆๆๆ นี่ชีวิตซ้าคติดกับกับเด็กโย่อย่างเต็มตัวแล้วสินะคะเนี่ย...
พูดถึงเรื่องเด็กโย่ จริงๆแล้วยังมีอีกเรื่องที่เปลี่ยนไปค่ะ คือซ้าคไม่ค่อยได้เล่นกับเด็กโตเลย เลยคิดจะหาบ้านใหม่ให้เด็กสองคนที่ไม่ได้แตะเลย ก็คือ อีฟจัง กับ คุณเออวินค่ะ ถ้าใครมีความเห็นอะไรก็บอกซ้าคได้นะคะ จะสนใจหรือจะมีใครสนใจค่ะ แต่ซ้าคไม่ได้รีบร้อนอะไรเลยออกแนวเรื่อยๆค่ะตอนนี้ ฮะๆ
ตอนนี้ติดเสื้อผ้ายี่ห้อ Arrogant Cat มากๆค่ะ ไปซื้อจนแกลบจะกินตับแล้ว แงแง แถมมามีร้านอยู่แถวๆนี้ด้วย ใครก็ได้ช่วยที...... (เมื่อวานได้ชุดสีเขียวสด แหล่มจรัสเจิดเห็ดมากๆค่ะ ปลื้มจริงจัง)
ตอนนี้ที่โรงเรียนสนุกดีค่ะ แต่ว่า ไม่ว่าอยู่ที่ไหนซ้าคก้เป็นจุดศูนย์รวมของการโดนแกล้งใช่มั้ยคะเนี่ย ฮือ ใครๆก้ชอบแหย่ซ้าค อ๊าก (ฮาๆ ตลกดีค่ะ)

คุณเต่าทองคะ ฝากจดหมายฉบับนี้ ถึง ฮิเมะค่ะ

ถึง ฮิเมะ

ฮิเมะคะ ฮินะเองนะคะ วันก่อนซ้าคโกะเขียนจดหมายหาคุณเต่าทอง
ฮินะเลยสงสัย ว่า คุณเต่าทองเค้าเป็นใครหรอคะ

ซ้าคโกะเลยตอบว่า เป็นเต่าทองสีแดงจุดดำ ที่ล่องลอยไปตามลม
พัดพาความรู้สึีกของคนทุกคนให้วนเวียนอยู่ในจิตใจของคนที่เค้ารัก
นำพาความรู้สึกดีๆของคนหนึ่ง ไปสู่อีกคนนึง
เต่าทองมีชีวิตแค่เจ็ดวัน และหายไปตลอดกาล
แต่คุณเต่าทองจะอยู่ในใจทุกคนตลอดไป
และจะยังโบยบินไปกับสายลมอ่อนๆบนท้องฟ้าค่ะ

ฮิเมะเคยได้ยินมั้ยคะ? เรื่องของคุณเต่าทอง.....

ฮินะ อยากจะ ฝากความคิดถึงผ่านคุณเต่าทองที่บินไปกับสายลม ให้ฮิเมะนะคะ
ไว้กลับไป ฮินะจะเล่นกับฮิเมะอีกนะคะ ฮินะดีใจนะคะที่เราเกิดมาเป็นฝาแฝดกัน
ซ้าคโกะบอกว่า ฝาแฝดจะมีเส้นด้ายที่่มองไม่เห็นคล้องข้อมือกันตลอดนะคะ
ฉะนั้นเวลาหลงทาง หรือเวลาเราอยู่ไกลๆกัน
อย่างน้อยเราก็ยังเห็นเส้นด้ายเส้นนั้น และรู้ว่าเรายังอยู่ด้วยกันเสมอ
จริงๆฮินะไม่ค่อยเข้าใจหรอกค่ะฮิเมะ แต่ซ้าคโกะบอกว่า ถ้าฮินะโตขึ้น ฮินะจะเข้าใจเองค่ะ

ว่าแต่ช่วงนี้ฮิเมะจังเป็นไงบ้างคะ สบายดีมั้ยคะ?
ที่นี่ หนาวๆร้อนๆเป็นครั้งเป็นคราว ซ้าคโกะเลยซื้อชุดนุ่มนิ่มให้ฮินะค่ะ
ชุดนุ่มนิ่มอุ่นมากๆเลยค่ะ

ชุดนุ่มนิ่มสีเหลือง ซ้าคโกะเรียกว่าชุดลูกเจี๊ยบค่ะ ขอบคุณนะคะซ้าคโกะ...

ฮิเมะัดูแลรักษาสุขภาพด้วยนะคะ

ฮินะรักฮิเมะจังที่สุดเลยค่ะ

ฮินาตะ

ฮาๆๆ  เคยคิดนะคะ ว่ามีแต่คนเขียนจดหมายให้คุณเต่าทอง แต่ไม่เคยมีเด็กๆเขียนให้คุณเต่าทองเลย ลองให้ฮินะจังฝากจดหมายไปแทนละกัน แต่ซ้าคก้บอกฮินะจังนะคะ ว่าจริงๆแล้วเขียนจดหมายไปคุยกับคุณเต่าทองเฉยๆก็ได้นะ ท่าทางเด็กๆที่บ้านจะตื่นเต้นกับการเขียนจดหมายมากเลยนะคะเนี่ย เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมีใครส่งจดหมายหากันแล้วด้วยสินะคะ นอกจากจะเสียตังแล้ว ยังนานอีกแหน่ะ แต่ซ้าคกลับว่าเสียตังนิดๆหน่อยๆ แต่กลับเป็นอะไรที่คลาสสิคดีออกนะ ซ้าคก้ยังส่งจดหมายหาเพื่อนอยู่บ้างบางครั้งบางคราวค่ะ

วันก่อนเพื่อนชวนไปกินข้าว แต่ซ้าคขี้เกียจเลยบอกว่าเดี๋ยวทำกับข้าวให้กินแทนละกันนะ เห็นเค้าว่าหอเค้าเสริฟข้าวห้าโมงถึงทุ่มนึง แต่วันอังคารเค้าเรียนห้าโมงถึงทุ่มนึง เลยจะมากินข้าวด้วยกัน ฮาๆ ซ้าคเลยทำเมนูใหม่ ลองสูตรซะเลย

คล้ายๆคาโบนาร่าค่ะ แต่แค่ต่างกันตรงใช้เนยแทนไข่ จริงๆรสชาติก็คล้ายๆกันนะคะ แต่ซ้าคชอบอันนี้มากกว่า ฮาๆ เป็นซอสที่เรียกว่า อัลเฟรโดซอส แล้วซ้าคใส่แซลม่อนลงไปด้วย พอดีมันลดราคา แจ้บๆ ช่วงนี้ใช้ตังกับของกินเยอะมาก แย่แล้ว หมดเร็วด้วย ส่วนเพื่อนซ้าคพอทำอาหารให้จะจัดให้สวยๆดีๆก็ดันบ่นบอกจะให้สวยไปถึงไหน สงสัยมันจะหิวมาก ฮาๆๆๆ

แอบมีรูปหลอนๆของเด็กที่บ้านนิดหน่อยมาฝากค่ะ พอดีตอนนี้กำลังติดใจคลิปนี้มากๆ ของ The Brothers Quay ชื่อ Crocodile Street

ตอนที่ 1
ตอนที่ 2

ตอนละสิบนาทีค่ะ สั้นๆ เป็นหนังสั้นที่เป็น Stopmotion แต่ซ้าคกลับเห็นว่ามันเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกหลายอย่าง ทั้งสวยงาม ลึกลับ อาถรรพ์ และก็เศร้าๆในตอนจบ ซ้าคอินมากๆเลย ฮาๆๆ แอบนับถือคนทำจริงจัง เนื้อความสื่อถึงความสวยงามที่ถูกสร้างขึ้นมา แต่สุดท้ายมันก็เป็นเพียงสิ่งที่ทำซ้ำเป็นวังวนที่น่าเบื่อ เหมือนกับเมืองที่ถูกอุตสาหกรรรมพลาสติก (ในยุคนั้น) ครอบงำ และหลงระเริงไปกับสีสรรค์สดสวยงาม แต่สุดท้ายมันก็เป็นสิ่งไร้จุดหมายที่น่าเบื่อและไม่มีที่สิ้นสุด ประมาณนั้นน่ะค่ะ ฮาๆๆ ซ้าคเองก็พูดไม่ถูกเหมือนกัน

เลยลองทำอะไรที่ออกแนวคล้ายๆกันหน่อย เห็นน่าจะแทนๆกันได้ แจ้บแจ้บ จริงๆแล้วตอนแรกจะทำเป็นสมุดภาพที่มีเืรื่องราว ประมาณว่าตุ๊กตาที่แปลกแยกจากตุ๊กตาตัวอื่นๆ แต่ดันเป็นคนที่ถูกตัวอื่นๆที่เพอร์เฟคและงดงามแกล้งแทน แสดงให้เห็นถึงจิตใจอันหม่นหมองของสิ่งสวยงาม กับแสดงถึงความเศร้าของสิ่งพิการที่ต้องการความรักแม้จะถูกกลั่นแกล้ง แต่ซ้าคทำไม่ทัน แล้วก็จัดฉากยากด้วยค่ะ เพราะมันดึกแล้ว แสงน้อย ต้องถ่ายในห้องแต่ห้องซ้าคแสงที่จะฉายให้ได้มุมดีๆนี่หายากค่ะ เป็นห้องเก่าๆโบราณๆมันเลยจะแสงน้อยนิดนึง แล้วซ้าคไม่มีพวกโคมไฟบูมอามที่เอาไว้สาดๆได้เหมือนตอนอยู่โรงเรียนเก่า โคมไฟที่นี่จะเป็นแบบ เอิ่ม โคมๆ โป๊ะๆ เก่าๆ เลยไม่รู้จะฉายสปอตไลท์ยังไงดี.... เลยวาดเอาละกัน แต่คิดผิดจริงๆค่ะ ไม่น่าวาดเอาเลย เหนื่อยชะมัด ก๊ากๆ แต่ก้ดีค่ะสนุกดี วาดเอามันไม่ต้องเสียตังเยอะด้วยแหล่ะ ค่าอัดรูปที่นี่แพงจริงจัง ฮาๆๆ

ปัจฉิมลิขิตวันนี้

 

สุขสันต์วันเกิด เห็ดเสี่ยว ขอให้สูงขึ้นนะคะ ก๊ากๆๆๆๆ มีความสุขมากๆ แล้วก้อย่าลืมซื้อชุดให้ลูกล่ะ
ช่วงนี้ซวยซ้ำซ้อนมากค่ะ ฮาๆๆ งานหนักจนจะเป็นบ้าแล้ว ฮือๆๆๆ
อิจฉาคนได้ไปมีท เชอะ